تومورهای بینابینی تخمدان (BOT) گروه مهمی از تومورهای تخمدانی هستند که دارای پتانسیل بدخیمی پایین بوده و برای مدتهای طولانی محدود به لگن باقی میمانند. این تومورها به طور مشخصی با پیشآگهی نسبتاً خوب همراه میباشند (1).
از مشخصات ویژه بافتشناسی تومورهای بینابینی تخمدان، عدم تهاجم سلول بدخیم به بافت استرومای تخمدان است؛ گرچه سایر تغییرات بدخیمی مانند تکثیر سلولهای بدخیم، آتیپی هسته و تغییرات میتوزی هم وجود دارند (2).
سن بروز این تومورها نسبت به تومورهای مهاجم تخمدان کمتر است و اکثراً در سنین 50-30 سالگی دیده میشوند (3). علیرغم پیشرفت روشهای تشخیصی مثل سونوگرافی و اندازهگیری تومور مارکرها، هنوز تشخیص این ضایعات قبل از جراحی و بررسی آسیبشناسی نمونه ممکن نمیباشد. به علت رشد کند این تومورها مدت زمان لازم از ایجاد بیماری تا بروز علایم در این بیماران نسبتاً با تأخیر قابل توجهی همراه است (4). با این وجود، بیماری در مقایسه با تومورهای مهاجم تخمدان بیشتر در مراحل اولیه تشخیص داده میشود (5).
Karen و همکاران در مطالعهای در نروژ در سال 1993 شیوع BOT را 15ـ10% گزارش کردند (6).
درمان این بیماری، جراحی با حذف لولهها و تخمدانهای دو طرف و رحم میباشد، ولی به علت جوان بودن بیماران، درمانهای محافظه کارانه نیز پیشنهاد میشود (7).
در مطالعهBattaglia و همکاران در سال 2005 بارداری موفق 5 سال بعد از درمان جراحی محافظهکارانه و شیمی درمانی در یک بیمار در Stage IC تومور بینابینی تخمدان گزارش شده است (8). Schilder و همکاران طول عمرپنج ساله بیماران BOT در Stage I را 98% و طول عمر ده ساله آنها را 93% گزارش کردهاند (9). مطالعات اخیر نقش مهمی را برای درمان محافظهکارانه (برداشت کیست یا تومور تخمدان) قایل شدهاند. در مطالعه Goff و همکاران گزارش شد که در 35 بیمار با BOT سروز تخمدان که تنها برداشت کیست تخمدان انجام شده بود، فقط در چهار بیمار عود دیده شد و بقیه بیماران بدون شواهدی از بیماری بعد از جراحی اولیه 18-3 سال زنده ماندند (10). در مطالعات جدیدتر گروه ژنیکولوژی انکولوژی پیشنهاد شده است که حتی برداشت کیست تخمدان در مقابل برداشت تمام بافت تخمدان درمان مناسبی میباشد؛ چون خطر عود یا بروز تومور جدید 15-10% بوده و درمان جراحی مجدد آن نیز موفقیتآمیز بود (11).
از آنجایی که پیش آگهی بیماران به خصوص در مراحل اولیه بیماری نسبتاً خوب است؛ لذا باید بر تشخیص زود هنگام بیماری، شناخت علایم و نحوه درمان این بیماران تاکید کرد. هدف از این مطالعه بررسی بروز، برخی عوامل خطرساز و نحوه درمان بیماران مبتلا به BOT میباشد.
مطالعه حاضر مطالعهای توصیفیـ تحلیلی و گذشتهنگر است که به مدت ده سال (82-1373) بر روی پرونده بیماران مبتلا به سرطان تخمدان در بخش شیمیدرمانی و پرتودرمانی بیمارستانهای قائم (عج) و امید وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد.
از تعداد 132 بیمار مبتلا به تومورهای اپیتلیال تخمدان، 14 بیمار تومور بینابینی تخمدان داشتند که پرونده آنها تحت مطالعه قرار گرفت. برای کسب اطمینان، نمونه آسیبشناسی کلیه بیماران با تومور بینابینی توسط دو نفر متخصص پاتولوژی به طور جداگانه مورد بررسی قرار گرفت و بینابینی بودن تومور آنها مورد تأیید واقع شد.
روش جمعآوری اطلاعات، پرسشنامهای حاوی سن بیمار، تعداد بارداری، سن شروع قاعدگی، سن شروع یائسگی، نوع بافتشناسی تومور، درجهبندی مرحله بیماری، نحوه درمان (جراحیـ شیمی درمانی یا پرتو درمانی) بود. لازم به ذکر است که درمان جراحی به صورت برداشت توده تخمدان و برداشت کامل یک یا دو تخمدان (درمان محافظهکارانه) یا برداشت رحم و ضمائم دو طرف همراه با مرحلهبندی تومور بود. این پرسشنامهها با بررسی پروندههای موجود در بخشهای مذکور و بررسی نتایج آسیبشناسی توسط یک پژوهشگر (پزشک) تکمیل شد. بعد از جمعآوری اطلاعات و طبقهبندی آنها با استفاده از نرم افزار SPSS بررسی آماری انجام شد.
در این مطالعه 132 بیمار مبتلا به سرطان اپیتلیال تخمدان با میانگین سنی 616/12±39/52 سال بررسی شدند. 14 بیمار مبتلا به تومور بینابینی تخمدان بودند؛ لذا شیوع توموربینابینی تخمدان 06/16% بود. در بررسی بیماران با تومورهای بینابینی تخمدان، جوانترین بیمار 19 سال و مسنترین آنها 64 سال سن داشت. متوسط سن این بیماران 25/307/25 سال بود.
قاعدگی زودرس (در سنین کمتر از 13 سالگی) در 4/14% و یائسگی دیررس (بعد از50 سالگی) در 7/7% از بیماران با تومور بینابینی تخمدان وجود داشت. میانگین تعداد بارداریها در این بیماران 7/14 بود. سابقه فامیلی سرطان تخمدان در کمتر از 5% این بیماران وجود داشت.
در بررسی پرونده بیماران مبتلا به تومور بینابینی تخمدان، شایعترین نوع آسیبشناسی تومور بینابینی موسینوسیست آدنوما (3/71%) و بعد سروسیت آدنوما (6/28%) بود. محل تومور در 1/42% موارد در طرف راست و در 4/21% بیماران تومور دو طرفه بود. از نظر مرحله بیماری، 50% بیماران در Stage IA، 3/21% در Stage IB و 1/7% در Stage IC بودند که در مجموع 4/78% موارد در مرحله یک بیماری، 1/7% درStage IIB و 1/7% در Stage III A و1/7% در Stage IV A بودند.
میزان تومور مارکر CA125 در 1/42% بیماران افزایش داشت (بیش از IU/ml50) اما در 8/35% افراد مقادیر طبیعی دیده شد (کمتر از IU/ml35). در 1/22% افراد این شاخص اندازهگیری نشد ولی سطح CEA در بیمارانی که درخواست شده بود در حد طبیعی بود.
درمان جراحی به صورت برداشت تخمدان یکطرفه در 1/42%، دو طرفه در 2/14% و جراحی سیتورداکتیو در 1/42% از بیماران انجام شد. در بیماران جوان عمل جراحی محافظهکارانه با حفظ رحم وتخمدان سالم انجام شد 1ـ مرحلهبندی جراحی در 8/35% افراد انجام شد.
بعد از عمل جراحی دو بیمار به علت گسترش ضایعه، تحت شیمی درمانی با رژیم حاوی سیسپلاتینـ سیکلوفسفاماید قرار گرفتند. پرتو درمانی در هیچکدام از بیماران انجام نشد. عود زودرس بین 2-1 سال در 3/21% از بیماران دیده شد و متاستاز دور دست در 3/21% از بیماران مشاهده شد که در یک مورد به اومنتوم و یک مورد به کبد متاستاز گسترش یافته بود.3/21% از بیماران به علت گسترش خارج تخمدانی تومور بعد از یکسال فوت کردند.
در واقع سرطان تخمدان، مرگبارترین سرطان دستگاه تناسلی در زنان است. به علت موقعیت تخمدانها که در فضای عمقی لگن قراردارند، معاینه فیزیکی در تشخیص این سرطان در مراحل اولیه چندان کمک کننده نیست (12). علیرغم پیشرفتهای تکنیکی موجود از قبیل اندازهگیری تومور مارکرها و سونوگرافی در تشخیص سرطان تخمدان، به علت افزایش هزینه و نتایج مثبت کاذب، این روشها هنوز بعنوان تستهای غربالگری مورد تایید قرار نگرفتهاند (13). شیوع BOT در مطالعهYuen و همکاران 12-10% و در مطالعه Karen و همکاران 15-10% گزارش شده است (14،6) و در مطالعه حاضر نیز فراوانی BOT 06/16% بود؛ که مشابه مطالعات سایر محققین در کشورهای دیگر است.
بنابراین باید بر شناخت علایم بالینی غیراختصاصی جهت تشخیص این سرطان تاکید نمود. گرچه اکثر بیماران با سرطان مهاجم تخمدان در زمان تشخیص در مراحل پیشرفته بیماری هستند، اما در مورد BOT، بیماران در مراحل زودتری تشخیص داده میشوند (15).
25% بیماران دارای سنی کمتر از 40 سال هستند. میانگین سنی بیماران در مطالعه Plante و همکاران بین 50-30 سال و در مطالعه کنونی 07/25 سال بود. شاید تفاوت در میانگین سن در مطالعه حاضر به علت تعداد کم نمونهها باشد.
از عوامل خطرساز سرطان تخمدان، قاعدگی زودرس، یائسگی دیررس و سابقه فامیلی سرطان تخمدان و ناباروری را میتوان ذکر کرد (16). در مطالعه حاضر به جز قاعدگی زودرس (4/14%) عامل خطر دیگری به دست نیامد.
نوع آسیبشناسی تومور در مطالعات مختلف متفاوت است؛ ولی در اکثر مطالعات موسینوسیست آدنوم بینابینی غالب میباشد (17) و در مطالعه کنونی نیز این نوع تومور شایعتر بود (3/71%).
در بررسی Link و همکاران 90-74% بیماران با BOT در هنگام تشخیص در مرحله یک بیماری بودند. در مطالعه حاضر نیز 4/78% بیماران در Stage I بیماری بودند. گرچه مشخص شده که تشخیص اکثر بیماران BOT در زمان جراحی بوده و انجام سونوگرافی و بررسی تومور مارکر در این مرحله چندان کمککننده نیست (18). بررسی تومور مارکرهای CA125، CEA، C19-9 در این بیماران توصیه شده است. در تعداد معدودی از تومورهای بینابینی سطوح افزایش یافته CA125 قبل از عمل گزارش شده است (19). در مطالعه حاضر افزایش CA125 در 1/42% بیماران وجود داشت؛ ولی CEA در هیچیک از بیماران افزایشی نداشت.
40-25% افراد با تومورهای بینابینی دارای تومور دو طرفه هستند (20)، در مطالعه حاضر 4/21% افراد تومور دو طرفه داشتند. این نکته از نظر درمانهای جراحی در زنان جوان برای حفظ باروری مهم است. درمان این بیماران برداشت تومور همراه با مرحلهبندی جراحی آن میباشد و در موارد درگیری فراتر از حفره لگن و یا وجود اجزاء میکروپاپیلری در آسیبشناسی تومور، شیمی درمانی بعد از جراحی توصیه شده است (20).
به علت جوان بودن بیماران و تلاش در جهت حفظ باروری، درمانهای محافظهکارانه نیز پیشنهاد شدهاند که در این صورت باید مرحلهبندی جراحی انجام شده باشد و ضایعه در مرحلة اولیه بیماری و با درجه بدخیمی کم بوده و همچنین امکان پیگیری مرتب بیماران نیز وجود داشته باشد (21). اعمال جراحی محافظهکارانه با حفظ شرایط فوق در2/14% از بیماران مطالعه کنونی انجام شد. در موارد جراحی محافظهکارانه حذف کیست تخمدان باید حاشیه سالم باشد و تأیید این امر با برش منجمد حین عمل جراحی انجام شده باشد.
در مطالعات سالهای اخیر جراحی از طریق لاپاراسکوپی هم انجام شده است (22) که در مطالعه کنونی هیچکدام از بیماران از این طریق درمان نشدند.
تأکید FIGO وWHO در تشخیص تومورهای بینابینی تخمدان بر مبنای تومور اولیه بدون توجه به هیستوپاتولوژی و متاستازهای خارج تخمدانی است؛ بنابراین اگر کاشته شدة پریتوئنی BOT از نوع مهاجم باشد هنوز تومور بینابینی طبقهبندی میشود؛ گرچه کاشته شدة متاستازها مثل سرطان مهاجم عمل میکنند. در مطالعه Morice گزارش شد در موارد تومور بینابینی با سلولهای کاشته شده مهاجم 17% و در موارد کاشت بدون تهاجم 94% عدم پیشرفت بیماری دیده شد (23). در مطالعه حاضر در مواردی که Staging انجام شده بود امپلانتهای مهاجم وجود نداشت.
احتمال عود بیماری در موارد تومورهای بینابینی تخمدان حدود 15-10% است و محل عود بیشتر در لگن و در تخمدانها میباشد. گرچه درگیری نقاط دوردست نیز گزارش شده است (24). در یک مطالعه درگیری غدد لنفاوی پستانی داخلی نیز گزارش شده بود (25). در مطالعه حاضر درگیری دور دست در اومنتوم و کبد مشاهده شد. با توجه به اینکه 4/78% بیماران مطالعه کنونی در زمان تشخیص در مرحله یک بیماری بودند و متاستاز دور دست از جمله کبد، در این مرحله از بیماری شیوع کمتری دارد، بروز متاستاز در کبد و اومنتوم در بیماران مطالعه حاضر شاید علیرغم تائید تشخیص آسیبشناسی تومور بینابینی توسط دو آسیبشناس، بیماری در مرحله تهاجمی بوده باشد. گرچه عود زودرس در یک بیمار با Stag IC بیماری گزارش شده است (26) ولی عود بیماری معمولاً دیررس بوده و اکثراَ به صورت ضایعات با درجه بدخیمی پایین تظاهر میکنند (27). در مطالعه کنونی 3/21 % از بیماران عود داشتند که اکثراً زودرس و در مدت 2-1 سال اولیه بیماری بودند. در مواردیکه بعد از درمان و پیگیری مرتب، بارداری رخ داده است، میزان عود بیماران با سایرین فرقی نداشته است (28). در مطالعه حاضر هیچکدام از بیماران بارداری بعد از درمان نداشتند. اینکه میزان عود بعد از عمل جراحی محافظهکارانه بیشتر میشود هنوز تأیید نشده است؛ گرچه در یک مطالعه گزارش عود تومور بعد از این نوع درمان گزارش شده است (28)؛ ولی در مطالعه کنونی در هیچکدام از بیماران با درمان محافظهکارانه عودی دیده نشد (29).
در انتها یاد آور میگردد که با وجودیکه 4/78% بیماران با تومور بینابینی تخمدان در مرحله یک بیماری بودند و از طرفی با توجه به نوع بدخیمی توموریعنی عدم مهاجم بودن این تومورها، 3/21% مرگ و میر وجود داشت؛ لذا در تومورهای بینابینی تخمدان هم مثل تومورهای مهاجم درمان صحیح و پیگیری مرتب بیماران توصیه میشود.
سرطان بینابینی تخمدان گرچه پیشآگهی نسبتاً خوبی دارد ولی درمانهای محافظهکارانه جراحی با پیگیری پس از درمان سودمند میباشد. حفظ عملکرد تخمدان در این بیماران در مراحل اولیه بیماری باید مدنظر بوده و جراحی محافظهکارانه به خصوص در بیماران جوان با تمایل به حفظ باروری توصیه میشود. بدیهی است لازمه این روش درمانی، انجام مرحلهبندی جراحی به طور کامل همراه با پیگیری دقیق و طولانی مدت میباشد. با این حال مطالعات وسیعتر با حجم نمونه بیشتر و مدت پیگیری طولانیتر جهت ارزیابی نتیجه دراز مدت این بیماران توصیه میشود.
در پایان از زحمات سرکار خانم دکتر سارا سعادت که در جمعآوری این نمونهها و سرکار خانم اکرم مشتاقی که در تایپ این مجموعه همکاری داشتند تشکر و قدردانی میگردد.